Wat kan Beaufleur voor u betekenen?

Ik ben iemand geraakt door de natuur, de mensen om mij heen. Ik kan genieten van de eenvoud van een wandeling samen met mijn man en onze hond. Of het gezelschap van onze poezen in huis… Of de pracht in de natuur in elk seizoen… Samen zijn met vrienden, samen kunnen praten, bij elkaar thuiskomen…
Het geeft rust en laat me proeven van eenheid. Ik ervaar een dankbaarheid. Ik voel dat ik leef. Ik voel me als deel van het universum.

Ik ben ook geraakt door pijn. Pijn die op mijn pad kwam, de pijn rondom mij. Hierin voel ik de dualiteit van het leven.
In mijn jongere jaren luisterde ik naar de pijn die mensen vertelden en poogde ik het leed te lenigen. Zo had ik het geleerd. Maar hierin voelde ik een gemis. Om dichter bij de pijn van anderen en mezelf te komen, verruimde ik mijn blik. Ik volgde opleidingen in onder andere bodywork, dynamische cranio sacrale en nu ook Somatic Experiencing. Dit bracht en brengt me bij mijn binnenkant. Zo ervaar ik hoe ik heel word door de erkenning van mijn pijn. Zo leer ik de pijn van de ander te erkennen, echt te luisteren, echt aanwezig te zijn.

Zowel bij lichaamswerk, als bij biodynamische cranio sacrale benadering, als bij somatic experiencing wordt aan pijn een bestaansrecht gegeven.
We hebben de gewoonte om pijn te ontkennen, of te lijf te gaan. We proberen sterk te zijn en met wilskracht de pijn te overwinnen. We hopen dat het maar een kwade droom is die snel over gaat. We zoeken afleidingen. We geven onszelf of de ander de schuld. Maar de pijn blijft, in alle eenzaamheid, alleen gedragen.
Als de pijn wordt erkend, komt er rust en ontspanning. Dan kan je als mens landen in jezelf.  Dat is zoveel helender dan uitstijgen boven jezelf, of dan de pijn te overwinnen. Zolang pijn niet erkend wordt, blijft er onzekerheid en onrust in jezelf. Pas als je erkend wordt, kom je thuis in jezelf.
Het helpt als je pijn gezien wordt door anderen. Weten dat er mensen zijn bij wie je kan zijn wie je bent. Als er iemand is, in wiens ogen je mag zijn, dan kan je helen. Als er geen mensen zijn in wiens ogen je mag zijn, dan kan je niet echt thuiskomen, niet in jezelf en niet in de wereld. Als er ogen zijn die je zien, graag zien, dan kom je thuis.

Beaufleur wil hierin met jou op pad gaan. Zodat je gezien voelt, erkend voelt, kan thuiskomen bij jezelf. Zodat ook jij van de eenheid kan proeven, niettegenstaande de pijn die je ervaart. De pijn, de dualiteit in ons leven kan niet verdwijnen, maar kan wel draaglijker worden, zachter worden omdat het erkend wordt, omdat jij erkend wordt. Erkend worden in relatie tot de ander. Bij Beaufleur kan dit gebeuren, in alle zachtheid, met rust, in stilte, met woorden, met aanraking.